Xenealoxía.org - Genealogía de Galicia
Los hijos ilegítimos en una parroquia gallega del siglo XVII
por Cristina A. Buceta Mércores, 01 Maio 2013 00:00
Tradicionalmente se han denominado hijos legítimos a aquellos nacidos dentro del matrimonio o rehabilitados por el posterior casamiento de los padres o por una autoridad superior. Por su parte los ilegítimos, que tenían un estatuto jurídico diferente, adoptaron según las épocas diversas categorías. Los hijos naturales eran los gestados por personas sin impedimento matrimonial alguno, en contraposición a los espurios en cuyo caso sí lo tenían. Este último grupo incluía, entre otros, a los adúlteros, fruto de la unión de una persona casada con otra que no fuera su conyuge. 1.
El Concilio de Trento dispuso en 1562 la obligación de llevar los registros de los actos sacramentales en las parroquias. A grandes rasgos se puede decir que en Galicia son relativamente escasos los registros conservados del siglo XVI, frecuentes los que comienzan durante el XVII, y en la mayoría se encuentran los concernientes al XVIII2. Tal motivo contribuye a que las investigaciones histórico-demográficas, entre ellas las que tienen en cuenta la incidencia de hijos ilegítimos en el total de nacidos, se aboquen principalmente a ese último siglo.
Ler mais. Los hijos ilegítimos en una parroquia gallega del siglo XVII
Estadística é Antroponimia IV
por Dinuciña Xoves, 10 Xaneiro 2013 23:56
Extraído da Revista Estadística Española números 60, 61, 62 e 63, segundo semestre de 1973 e primeiro semestre de 1974, por Rafael Mir de la Cruz. Traducido o galego por Noelia Muñíz Vidal.
As raíces
Non pode falarse de raíces propiamente galegas, aínda que haxa familias de topónimos deducidos de común entroncamento. Nin sequera o Carballo (Quercus pedunculata), árbore tradicional da rexión, é antefixo de exclusividade galaica, malia a súa orixe prerromana. Del dimanan: Carballal, Carballeda, Carballedo, Carballeira, Carballida, Carballude, non citando máis que os derivativos populares ou menos coñecidos.
Estadística é Antroponimia III
por Dinuciña Xoves, 10 Xaneiro 2013 23:56
Extraído da Revista Estadística Española números 60, 61, 62 e 63, segundo semestre de 1973 e primeiro semestre de 1974, por Rafael Mir de la Cruz. Traducido o galego por Noelia Muñíz Vidal.
Patronímicos e Apelidos máis frecuente
A formación de plurais
15-16-17. As palabras galegas rematadas en vogal, aínda cando esta forme parte dun ditongo, adoptan o s final nos seus plurais, pero as rematadas en -al e -ar engaden -es: Candales (candal alto e delgado) e Rubiales, formas desusadas; e as menos frecuentes en -es: Casares; pero o corrente é que o -s substitúa simplemente ao -l. Así, Feal fai Feás e Curral (recinto de animais domésticos) dá Currás; mais o antigo galego coñeceu a terminación -ais, polo que subsisten Curráis e Nováis, xunto ás súas outras dúas formas de plural Currás e Novás, nas variedades dialectais. O catalán, de Casal orixina Casals, e a lingua galega admite as dúas formas derivadas: Casás e Casáis. Estas dúas formas antigas de -ais, en ocasións tritongo, Muruáis, perduran no Bierzo (que xeográfica e lingüisticamente debe considerarse de Galicia) e no nordés; e -aes obsérvase nos arredores de Santiago ( Novaes), sendo esta a solución moderna portuguesa (Geraes).
Estatística é Antroponimia II
por Dinuciña Xoves, 10 Xaneiro 2013 23:56
Extraído da Revista Estadística Española números 60, 61, 62 e 63, segundo semestre de 1973 e primeiro semestre de 1974, por Rafael Mir de la Cruz. Traducido o galego por Noelia Muñíz Vidal.
Patronímicos e Apelidos máis frecuentes
Os patronímicos españois máis comúns, como Fernández, García, González, López, Rodríguez, alcanzan maior proporción que nas medias nacionais, presentando algúns, como Bermúdez, Núñez e Suárez, coeficientes máis altos, o mesmo que acontece nas próximas rexións asturiana e leonesa. Os xentilicios xenuinamente galegos levan as desidencias -es ou -is. O -z é innovación castelá, aínda que, como antes indicamos, hai nomes de orixe sueva co sufixo -riz. Os apelidos portugueses que corresponden aos seus correspondentes patronímicos casteláns rematan tamén en -es: Fernándes, Rodrígues.
Estatística é Antroponimia I
por Dinuciña Xoves, 10 Xaneiro 2013 23:56
Publicamos a primeira parte dun interesante estudo realizado por Rafael Mir de la Cruz, funcionario do Instituto Nacional de Estatística. Devandito estudo publicouse na revista Estadística Española entre os anos 1973 e 1974.
Coa posta en marcha da páxina web do INE fóronse dixitalizando multitude de obras que permanecían nas bibliotecas deste organismo, ocultas á inmensa maioría das persoas.
Recóllense datos moi interesantes sobre os apelidos galegos nunha época na que a informática baseábase nas fichas perforadas, e os funcionarios eran os únicos que tiñan acceso aos medios técnicos para realizar este tipo de estudos.
O estudo foi realizado para todos os apelidos de España por rexións, nós publicamos os fragmentos de devanditos artigos que corresponden aos apelidos galegos, xa que son os que máis interésannos.
Extraído da Revista Estadística Española números 60, 61, 62 e 63, segundo semestre de 1973 e primeiro semestre de 1974, por Rafael Mir de la Cruz. Traducido o galego por Noelia Muñíz Vidal.
Máis artigos...
- A Terra de Cervantes vista con lupa
- A Torre de Lantaño... ¿ou Lantañón?
- Cristóbal Colón, una teoría sobre su origen gallego
- Relevamiento de 3.000 familias en Francia
- A historia emparedada
- Eclesiásticos de sangue galego no Bispado de Xaén
- Unha galla dos Saavedra na Coruña renacentista
- Los capitulares del cabildo catedralicio de Santiago en Historia y Genealogía Nº2 (2012)
- Investigación histórica. El método prosopográfico
Páxina 1 de 12
